ویرونه ها . . . . .
دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جز غم ؛ که هزار آفرین بر غم باد . . . .
تو هستي شب برايم قصه مي گويد . . . تو مي ماني ؟؟؟ تو كنارم نشسته اي . . . تو مانده اي شوق مرا مي ميراند ! انگار شب تو را نمي بيند ؛ صبح نمي آيد ، برايم قصه تنهايي مي سرايي ، از گلايه بس كردم ؛ فقط به آدميان مي نگرم ، دل مردن را ميداني ، از دل ، دل بريدن را از شور تو سر شارم ، از شور تو سر شارم از حرف تو ؛ دل تسليم ؛ عقل مُرد از دلم مي داني ؟؟؟ ميداني و مي گويي انسانيت . . . تو مي ماني ؟؟؟ تو ايستاده اي !!!. . . باز مي گويي از هستي ومستي . . . تو مي داني راز شب تنهايي ، تو مي گويي شراب تن نوش كن . . . تو مي داني من مي دانم ؛ چه مي داني ؟؟؟ مي دانم ، از شب مرگ دل از طلوع تو تا غروب من از بازي بچه ها از بازي ها ، از بازي ها از لحظه پرواز كلام از كوچه پس كوچه هاي خاكي دل كه ، كه طعم آب را چشيده تو مي ماني ؟؟؟ تو به راه افتاده اي . . . مي آيم تا غروب سرنوشت ، مي گويي از قدم هاي آهسته از رقم زدن فردا ها ؛ سرنوشت قدم هايت مي ترساندم چه آسوده مي روي به فردا مي آيم با تو ، من مي آيم مي دانم . . . ما مي ترسيم از هجوم ابرهاي سياه ما پرواز مي كنيم پرواز بر بام باران تو مي ماني ؟؟؟ تو پرواز ميكني . . . اين شتاب دلم را مي هراسد هنوز سادگيت را مي ستايم دلم با تو بر سر پيمان است با تو بر پيمان مي ماند تو از پيمان ميداني ؟؟؟ غم تو سكوت من را رقم ميزند پريشاني . . . پريشانم نميدانم ساكت شدم ميدانم ، امّا سكوتم از رضايت نيست امّا شكايتم را جوابي نيست . . . مي خنديم باهم ميرويم تا پيدا كنيم ميرويم تا نقش كنيم سرنوشت را تو مي ماني ؟؟؟ گويي . . . تو مي ماني ؟ نميدانم كه مي ماني يا نه ؟ ؟ ؟ . . . . ميگويي كه ميمانم ! اين بار انشايم از هر دري سخني ميگويد . . . . چه بي پروا مينويسد ، چه با ترس و لرز مينويسد ، چه با شتاب ميروي . . . به كجا ؟ به اين سرعت ؟ پروازي اين گونه را نديده بودم ! با شتاب . . . تو حتي از من هم پيشي گرفتي ! از من كه پرواز ياد گرفتي من معلم خوبي بودم ؟ من دانش آموز خوبي نبودم ؟ چرا به اين سرعت ؟ تو ميداني از باد ميترسم تو ميداني از ابرها ميترسم چرا اينگونه ؟ ؟ ؟ از بال و پر افتاده ام انگارم دارم آخرين نفس را ميزنم دارم روزها مرگ خود را به چشم ميبينم چنديست پشت سر خود را نگاه نميكني ميداني به كجا ميروي ؟ ميداني ؟ تو كه راه را نميدانستي ! چرا به اين سرعت ؟ ؟ ؟ تو مي ماني ؟؟؟ آري من خواب بودم تو رفته بودي و من نميدانستم ميدانم جدايي از من نبود تو به سرعت دور شدي آنچنان رفتي كه باورش را نداشتم آنچنان كه بودنت قسم ميخوردم كجا رفتي ؟؟؟ اي ديوونه به كجا ؟؟؟ ديگر به ديوار خوردي ؟ چرا سرعت ؟ چرا جدايي ؟ ميدانستم ولي دير است چرا با من ؟ چرا بي من ؟ . . . . بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم آن عاشق ديوانه كه بودم در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ساعتي بر لب آن جوي نشستيم تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من همه محو تماشاي نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ريخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن لحظه اي چند بر اين آب نظر كن آب آيينه عشق گذران است تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است باش فردا كه دلت با دگران است تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد چون كبوتر لب بام تو نشستم تو به سنگ زدي من نرميدم نه گسستم بازگفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم اشكي از شاخه فرو ريخت مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت اشك در چشم تو لرزيد ماه بر عشق تو خنديد يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم پاي در دامن اندوه كشيدم نگسستم نرميدم رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم نكني ديگر از آن كوچه گذر هم بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم
من نمی گويم که خاموشم مکن ببين با من چه كردي دنيام رو زير و رو كردي ببين دل من اونجاست نگام پر از تمناست ببين دل من گيراست چرا نگات به اونجاست ؟؟؟ ببين دلم يه درياست دريا بي تو بي فرداست نگو دستهات چه خاليه بجاش پر از خوشحاليه بگو دلت يه جاييه آخ ، كه اونجا همش خياليه بازم دلم به فرداست ببين نگام بي پرواست بازم دلم يه جاييه اونجا با تو روياييه كسي هست مرا ياري كند قصه هايم را خريداري كند كسي هست از خواب بيداري كند دردهايم ، درد هايم خريداري كند كسي هست از خود دوست سازي كند حيات خويش را آب پاشي كند كسي هست از تن فرا مَن رود خون دل با دل من كم كند كسي هست آب و گل سازي كند حرفهاي پسين را خاكي كند كسي هست دست به آسمان ياري كند با يقين راه آسمان را كند كسي هست از آب ياد سازي كند خون دل از گمراهان كند كسي هست با چشم من كاري كند اشكهايم را چون بوم نقاشي كند كسي هست عشق را باور كند چون عشق آسماني شود كسي هست يك رنگ شود تا دل از گلايه كم شود كسي هست راه را كم كند از گذشته حرف ديرين كم كند كسي هست از خود كم كند از دروغ حرفي را نا كند كسي هست بر شب ماه كند با چراغ عقل راه شب را كم كند كسي هست حرفي را نا زند تا جغد شومي از خانه بر پرد كسي هست هر چه ديده كور شود يا هر چه ديده ، آنچه ديده رو كند كسي هست . . . . . ؟؟؟ درمیان آدمي پرنده پر نمي زند اشك به چشم او دگر سر نمي زند بر اين بوم بي قلم ، كسي قلم نمي زند در اين دين بي علم ، كسي علم نمي شود در اين نبرد بي امان ، كسي امان نمي شود ميان حرفهاي بي خرد ، كسي خرد نمي شود در اين هجوم نعره ها ، كسي سكوت نمي شود بر اين سر بريده ام كسي آب نمي شود بر اين بزرگ مو سفيد كسي ندا نمي شود بر اين درخت بي ثمر كسي آب نمي شود از اين سكوت شيشه اي ، كسي خرد نمي شود در اين شب قصه اي كسي سحر نمي شود از اين : ِچرا هاي بي تمام كسي جواب نمي شود از اين سرو بي خزان كسي پند نمي شود از اين دليل شب شكن كسي به راه نمي شود چو اين چراغ كهنه ام كسي به دست نمي شود بر اين چاك حرف او كسي طبيب نمي شود از اين زبان بي امان مرا جواب نمي شود در اين ميان بي كسي ، كسي زكس نمي شود بر اين اشكهاي من كسي نفس نمي شود سلام ، باز مثل هميشه سلام ، دوباره مي خواهم دل تنگي هام رو با شما قسمت كنم ، مي خواهم بگم كه اين جا نه ويرون بوده نه ويرونه ها .... اين جا خونه اي بود : از خشت مهر و وفا، از منيت ها به دور بود ، از يك رنگي ها پربود ، مملوء از خاكي بودن ، از دل شكستگي ها به دور بود ، از جدال به گل روايت ميداد ، از من به تو صداقت ميداد ، از شعار خبري نبود ، از زماني من نوشتن رو ياد گرفتم ولي اين جوريه : از من و تو و ما و او و شما خسته شدم ، از علفهاي هرزه ، از شكايت هاي نا تمام من ، از غيبت هاي كه بي خود به منطق ربط ميدند ، از اوني كه منطق رو آروم حرف زدن ميدونه ، از بزرگتري كه فقط موي سفيد داره ، از اوني كه به حرف يه بچه مي خنده ، از اوني كه به عصا عداي احترام مي كنه ، از حركت هاي كه نميدونم اسمش رو چي بذارم ، از اوني كه عدايه آدم رو در مياره ، از اون نقاب هايي كه همه چيز رو پنهون مي كنه ، از اون آدمي كه هم رنگ جماعت شده ، از رو بوسي هايي كه زوركي هست ، از اوني كه فقط حرف خودش رو ميزنه ، از دنياي هزار رنگ شما ؛ كه فقط مشكي رو قبول دارم ، از اوني كه فقط خودش رو مي بينه ، از عاشقي كه اجبارأ سكوت رو اختيار ميكنه ، از اوني كه به غيبت خود منطق ميگه ، از نسيم هايي كه بوي مردار رو همراه خودش مياره ، از دل هايي كه جز نفرت و نفاق كار ديگه بلد نيست ، ازمش كربلايي كه فقط راه كربلا را رفته ، از آقاي حاجي كه گرماي مكه را تحمل كرده ، از اوني كه ازمن گفتن به دور نميشه ، از چون كه تو گفتن هايي كه هر روز بيشتر ميشه ، از بزرگتري كه به نابودي دامن ميزنه ، از آري گفتن هايي كه اجبارأ به نه ختم مي شه ، از پدر يا مادري كه بد حجابي رو آزادي ميدونه ، از دختر يا پسري كه كثافت كاري رو رفاقت مي دونه ، از رابطه اي كه اسمش رو همه چي ميشه بذاري جز رابطه ، از محجوبه اي كه به اجبار چادر بر تن ميكنه ، از آدميان كبك صفت ، از چشمي كه نمي خواهد باز بشه ، ازاوني كه اجبارأ حق رومي كشه و مجبورأ ناحق رو مي پرسته ، از اوني كه ميگه : خواهي نشوي رسوا . . . . ، از اون آدمهايي كه بچه بزرگ شده رو كوچك مي شمارند ، از اوني كه خوشبختي رو لاي چرك پول پيدا ميكنه ، از موهايي كه كمتر از تو آسياب سفيد شده ، از برادري كه هنوز لحظه اي بزرگ فكر نكرده ، از عاشق كشان دين پرست ، از اين همه نامردمي ها ، از بي شرم هايي كه آدم دست به اقدامي مي زنه جزء زنده بودن ، از سلام هايي كه با اكره هست ، از طايفه اي كه نزديك ترين عضوش رو نمي شناسه ، از اونهايي كه گلايه هاي من رو نمي خواهند بدونند ، از پرده هايي كه هنوز نيفتاده ، از مادرهايي كه ز خويش تن ميرانند . . . ، از منبر هايي كه به بيشه ميرسه ، از اوي كه غيبت و زورگويي ، مو سفيد رو قبول داره ، از تعارف هايي كه در اوج دوروغ به سرمي برند ، از چشم هاي باز كه بسته شده ، از بزرگتري كه غلاف خودش رو دور انداخته ، از اون آدمي كه بي موقع لب باز ميكنه ، از پير هاي در هوس و جوانهاي در قفس ، از اون مو سفيد هايي كه فقط شعار ميدند ، از اوني كه حرفت رو مفت مي خره بعد گرون بهت مي فروشه ، از اوني كه به صورتش صورتك ميزنه ، از با خودم كل كل كردن و به هيچ نرسيدن ، از خونه مجللي كه هيچ كس به هم سلام نميكنه ، از كلام شما اي مردم ؛ چرا اين چنين ، از( آ ) كه مي گه : آزاري در قفس از (ب) كه مي گه : باختن دل از (پ) كه مي گه : پرپر شدن عمر از (ت) كه مي گه : تولد مرگ از (ث) كه مي گه : ثرياي تنهايي از (ج) كه مي گه : جنگ و جدال از (چ) كه مي گه : چنگ مرگ از (ح) كه مي گه : حيات مرگ از (خ) كه مي گه : خاموش شو از (د) كه مي گه : درد و دل از (ذ) كه مي گه : ذلالت بنده از (ر) كه مي گه : راه تكراري از (ز) كه مي گه : زنده باد غم از (ژ) كه مي گه : ژاله خشكيده از (س) كه مي گه : سرود غروب از (ش) كه مي گه : شورش سياه از (ص) كه مي گه : صداقت كساد است از (ض) كه مي گه : ضلال سقوط از (ط) كه مي گه : طناب دار از (ظ) كه مي گه : ظهور تحمل از (ع) كه مي گه :عالم رسوايي از (غ) كه مي گه : غلام خلق از (ف) كه مي گه : فرار از مردم از (ق) كه مي گه : قدرتِ زور از (ك) كه مي گه : كور باش از (گ) كه مي گه : گريه كن از (ل) كه مي گه : لال زنده باش از (م) كه مي گه : معركه گيري كلام از (ن) كه مي گه : نامردمي ها از (و) كه مي گه : وراي آدميت از (ه) كه مي گه : هاي هاي باش از (ي) كه مي گه : يقين نكن از همه بيشتر از منطق كه هر حرف اون يعني : از (م) كه يعني : معركه گيري ، از (ن) كه يعني : نامردمي ها ، از (ط) كه يعني : طايفه اي رو از هم پاشيدن ، از (ق)كه يعني : قرقاول هاي وحشي ، از اوني كه اين ها رو مي خونه و خوابش مي بره ، از خودم ؛ از خودم ؛ از خودم . . . . . . از . . . . از . . . . . از. . . . . خسته شدم ، آره خبري از هيچ كدوم از : از . . . ها ، نبود ، خداي را هزار بار قسم از دنياتان خسته شدم ، من رو ببخش همش دل تو رو به درد ميارم ، تو را من گوش به حرف نيست ، من را دل به دل نيست ، تو را دل به من نيست ، مرا مرگ گوش به حرف نيست !!! سلام : سلام به دوستاني كه من رو شرمنده كردن و به من سر زدند ، ويرونه ها هم مثل خونه خودتون بدونيد : مثل : سبزه و سير و سماق و سنجد و . . . كه خبر از عيد ميده ، مثل : شورش آفتاب كه خبر از تابستون ميده ، مثل : مرگ برگ ها كه خبر از پاييز ميده ، مثل : يخ زدن آب كه زمستون رو ببارمياره ، آره مثل يه دوست يه دوست ميخواهم خبر از چيز بخصوصي ندم . خبر از پير شدن ما ، خبر از پرپر شدن جواني هاي ما ، خبر از هر چيزي كه به سقوط ختم ميشه بدم . آره ؛ امسال هم مثل هر سال تموم شد ، دوبار مردم رو به خواب برد خوابي كه همه چيز رو براي مدت كوتاهي به فراموشي ميبره امّا نه تويي كه هوشياري . . . تويي كه خوابي . . . شروع ميكنيم و : . . . ميگوييم و ، و قصه را دوباره سر ميدهيم ؛ دوباره كنايه ها رو ، دوباره زخم زبون ها رو و دوباره . . . و دوباره . . . و دوباره . . . . . سال نو مبارك بر سكوت بوسه زدم ، مي بينم و مي شنوم و بس ، به مردن دل مي نگرم ، به مداد دل كه چگونه سكوت شب را رقم مي زند ، خلق سكوت چشم را بر هم زده ، اشك با من هر شب سر پيمان است شب نيست . . . . ظلمت حاكم است گويي زبان ها مهر جدايي خورده ، بازار دلها كساد است ، گوشها برسر دار است آسمان مي گريد ؛ مردم خيال باران ميكنند ، گلها مي ميرند . . . خيال تشنگي را ميكنند ، ماهي ها بر خاك بوسه ميزنند ، لاك پشت ها انگار شادي ميكنند ، دگر در روز هم ميتوان ماه را ديد ستاره ها را شمرد ، كاش مي شد در اين شب نمناك قباي زخم خورده خود بياويزم ، نه . . . شب دگر رنگ خون است ؛ خون دگر جاي دوا ، كنارحيات من : حياطي هست : مملوء از سكوت سكوتي از جنس بلور ، درختي هست از جنس غروب : درخت تنهايي كه به باران اميد دارد نه به ياران ، ريشه اش به خون نشسته است دلش به گِل ، روز ها مرگ خود را مي بيند پرپر شد نش را به آدميان مي خندد به روزگار خفقان ، به آيينه ها كه چهره ما را پنهان مي كند ، سينه اش دشتي هست پر از فرياد هاي بي جواب كوه ها خميده اند و رنگ آفتاب پريده است ، جويها خشكيده اند ، قناري خفته ، خون مي بارد از عدالت ، عداوت ، منطق ، دين ، پرستش . . دستهايم شكسته اند بال پريدن ندارم ، جز آدم از هيچ نگريم از هيچ نپرسم از هيچ نگويم ، گلایه را بس نميكنم : هر روز رنگي دگر است ، هر روز دست به آسمانم چرا جوابي نيست ؟؟؟ آب نمي خواهم ، هوا نخواستم ، دعا را از بهر خفتن چاره اي ميكنم ، انتظار روز موعود را ندارم ؛ روزگارم را بر زهر نقش شده ، ميدانم اي آب توهم ديگر به پاكدامني نمي بالي ، تنه من هم از زخم آدميان پر است ، هر روز زخم هر روز زخم . . . ، هر دست نقشي را بر من فرش كرده است ، چرا زباني حرفي ميگويد ؛ هر دلي حرفي ميزند ؛ هر دستي حرفي مي نويسد ، اين حرفهايي داغ من را مي گدازد ، پير شدم ، مي نالم ، مي گريم ، بس نميدانم چه بايد كرد ؟؟؟ باغچه اي هست از فرش ظهور ، بي كلك و بي ريا ؛ خاك است و خاكي ، مقاوم و استوار ، به ژرفاي زمين راه دارد امّا نه راه كج ، دست را به عالم ياري مي كند ، دستِ گلي كه هنوز ريشه ندارد ، در حال سقط است ، پاي من را خوب ميگيرد ؛ تا گلايه نكنم ، دانه اي سر بر مي آرد ميخندد بي چون و چرا ، اي آدم دست تو را گرفته از خاك برخيزيده اي و شرمنده، واي . . . تو بر آن تكبر ميكني غرور مي ورزي ، از هر كس و ناكس پايين تر است . . . و والاتر، حكايتها به خود دارد اما زباني را ندارد ، از گذشت حكايت ها دارد ، اما . . . تو نه ؟؟؟ سر به ميان خلق دارد ،اما سكوت عارفانه اي را اختيار كرده ، از يكي بودن هم رنگ شدن حكايت مي كند ، پشت سر درخت ديواري هست : پر از جدايي و تنگ دستي ، پر از نفاق، از جدايي حكايت دارد، ديواريست كه ميان آدميان رفاقت را سر به دار سپارده است ، ديواراست كه بين من و تو را جدا ساخته ، تو خواستي ديوار باشد نه ديوار ، تو خواستي بين چهار ديوار زنداني شوي نه ديوار . . . . ، اي رفيقا آنچه خواندي از من حكايت مي كند !!! (( چاره اي انديش اي عاشق پسند امّا . . . . نگو : چاره را از بهر سازش چاره نيست )) تقدیم به همه عاشقان نيمه شب آواره و بي حس و حال در سرم سوداي جامي بي زوال پرسه اي آغاز كرديم در خيال دل به ياد آورد ايام وصال از جدايي يك دو سالي مي گذشت يك دو سال از عمر رفت و بر نگشت دل به ياد آورد اول بار را خاطرات اولين ديدار را آن نظر بازي آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را همچو رازي مبهم و سر بسته بود چون من هم از تكرار، او هم خسته بود آمدو هم آشيان شد با منو هم نشين و هم زبان شد با منو خسته جان بودم كه جان شد با منو نا توان بود و توان شد با منو دامنش شد خوابگاه خستگي اين چنين آغاز شد دل بستگي واي از آن شب زنده داري تا سحر واي از آن عمري كه با او شد به سر مست او بودم زدنيا بي خبر دم به دم اين عشق مي شد بيشتر آمد و در خلوتم دمساز شد گفتگو ها بين ما آغاز شد گفتمش ؛ گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشايي چشم دل زيباست دل گر تو زورق بان شوي درياست دل بي تو شام بي فرداست دل دل ز عشق روي تو حيران شده در پي عشق تو سر گردان شده گفت؛ گفت در عشقت وفا دارم بدار من تو را بس دوست ميدارم زياد شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تويي عاشق دوستت دارم زياد با تو شادي مي شود غم هاي من با تو زيبا مي شود فرداي من گفتمش عشقت به دل افزون شده دل زجادوي رخت افزون شده جز تو هر يادي به دل مدفون شده عالم از زيباييت مجنون شده بر لبم بگذاشت لب يعني خموش طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش در سرم جز عشق او سودا نبود بهر خلق جز او در اين دل جا نبود ديده جز بر روي او بينا نبود همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود خوبي او شهره آفاق بود در نجابت در نكوهي پاك بود روزگار؛ روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختي ما را نداشت پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت بي گمان از مرگ ما پروا نداشت آخر اين قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس يار ما را از جدايي غم نبود در غمش مجنون و عاشق كم نبود برسر پيمان خود محكم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود با من ديوانه پيمان ساده بست ساده ام آن عهد و پيمان را شكست بي خبر پيمان ياري را گسست اين خبر ناگاه پشتم را شكست آن كبوتر عاقبت از بند رفت رفت و با دلداري ديگر عهد بست با كه گويم او هم خون من است مست جان و تشنه خون من است بخت بد بين وصف او قسمت نشد اين گدا مشمول عشق من نشد آن طلا حاصل به اين قيمت نشد آن طلا حاصل به اين قيمت نشد عاشقان را خوش دلي تقدير نيست با چنين تقدير بد تدبير نيست از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش غصه او من شدم مست و مخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم كم شدم آخر آتش زد دل ديوانه را سوخت بي پروا پر پروانه را عشق من از من گذشتي خوش گذر بعد از اين حتي تو اسمم را نبر خاطراتم را تو بيرون كن ز سر ديشب از كف رفت فردا را نگر آخرين يك بار را از من بشنو پند بر من و بر روزگارم دل مبند عاشقي را دير فهميدي چه زود عشق ديرين را گسسته تار و پود گر چه آب رفته ، باز آيد به روي ماهي بيچاره اما . . . مرد (( بعد از اين هم آشيانت هر كس هست باش با او ياد تو ما را بس است )) در گوش شب آرام نجوا مي كنم شا يد دوري تو من را آرام كند بوم دل را پاره پاره ميكنم تا چشم تو از دلم پاك شود به دريا ميگويم خاموش باش تا موج گيسوي تو در آفتاب شب من را آزار ندهد به كوه ميگويم خميده شو تا قد رعناي تو چشم من را خيس نكند به نفس ميگويم بمان تا هيچ نبينم به باد ميگويم جاي پايش از دل پاك كند به خاك ميگويم ياد او را در دل خاك كند به گريه ميگويم ديگر بس است به لحظه ميگويم جلو نرود تا يلداي عمرم را با خود نبرد به سكوت ميگويم بشكن تا تو را از ياد ببرم بغض را ميگويم هاي هاي كن تا آرام گيرم به شقايق ميگويم زندگي تمام شد ميگويم به آب طلسم را بشكن تا سكوت چشم هايش را بشنوم به مجال ميگويم ديگر بس است به گوش ميگويم جز حرف او حرفي را نشنود آه . . . گل اشك من را مي بيند گريه را بس مي كند به فرصت ميگويم لحظه اي مجال نده به آب ميگويم كينه را پاك كن تا باز او را ببينم به نگاه ميگويم جز او كسي را نبيند به عالم ميگويم او را دوست دارم آه . . . باز دل مي گويد . . . ميگويد : . . . دوستش دارم به خداي قسم كه : دوستش دارم خدايا : خدايا : خفته اي يا بيدار ؟؟؟ . . . . . گريه هاي شبانه من را مي شنوي ؟ . . . به او بگو من هنوز او را دوست دارم به عالم صداي من را برسان بگو . . . بلند بگو ؛ كه من : عاشقم و بس به او بگو من هنوز كينه اي از او در دل ندارم ، ندارم . . . ندارم بگو باز به نسيم ياري او دل مي بندم باز ميگويم دوستش دارم باز مي نويسم دوستش دارم آه . . . دوستش دارم . دوستت دارم . اي گل تازه اي گل تازه كه بويي ز وفا نيست تورا خبر از سرزنش خوار جفا نيست تو را ما اسير غم واصلا غم ما نيست تو را ما اسير غم خود رحم چرا نيست تو را جان من سنگدلي دل به تو دادن غلط است رفتن اولاست ز كوي تو ستادن غلط است تو نه آني كه غم عاشق زارت باشم دگري جز تو من اين همه آزار نكرد آنچه كردي تو به من هيچ ستمكار نكرد بشنو پند و مكن قصد و دل آزرده خويش ور نه بسيار پشيمان شوي از كرده خويش دل من ديگه خطا نكن با غريبه ها وفا نكن زندگي رو باختي دل من مردم رو شناختي دل من نگاه من تا نگاهم به تو افتاد پاك ديوانه شدم ؛ با نگاه اول دل من را محو خودت كردي تو ميداني ؟ بار ديگر دلم ز من تمناي سخن عشق ميكرد و بس گفتمت چيزي درونم را پريشاني شده گفتي من و تو دگر مال هميم بگو گفتم ما مال هميم ؟ گفت : آري . . . گفتم ميداني دلم به تو سر سازش است ؟ در آغوشش كشيدم ، روزگار ما از هر طرف آبي ميشد گلهاي زندگي به روي ما وا ميشد . گلي از باغ دلش به من داد من هم اون رو گرفتم و تو دلم كاشتمش ميدوني چون اون گل ؛ آخرين گل باغ دلش بود . . . . او در سینه ام مهر انباشت در نگاهم عشق پاشید وقتی گهواره ام را تکان میداد به من گفت : همه و همه چیز را دوست بدار و دوست بدار او آسان دنیایش را به من بخشید و آسان بهشت را برای خود خرید صدای چک چک اشکهایت را از پشت دیوار زمان می شنوم و می شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ، برای ستاره ها ساز دلتنگی می زنی ! و من می شنوم ، می شنوم هیاهوی زمانه را که تو را از پریدن و پرکشیدن باز می دارد آه . . . . ای شکوه بی پایان ای طنین شور انگیر : من می شنوم به آسمان بگو که من می شکنم ! هر آنچه تو را شکسته و می شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته آ ري باز چشمان تو را خيس ديدم و اشكهايت به قلم خشكيده من آويخته شد دوباره شروع به نوشتن كردم آري اين بار ميخواهم : از چشمانت كه بي ابر ميگريد بگويم از چشمانت كه هنوز بي دليل ميگريد از دو چشمانت كه هنوز من را نديده هنوز سرت را بالا برده اي به من بنگري ؟ … هنوز خودت را در چشمان من ديده اي !؟ . . . هر چه ديدمت مي گريستي نميدانم شايد چون زير باران با هم آشنا شديم آري ؟ . . . شايد از من خطايي سر زده آري ؟ . . . شايد تو هم مثل من از نامردمي ها خسته اي آري ؟ . . . شايد هم از هواي مسموم دنياي دلها آري ؟ . . . شايد جاي پاهايي كه بر دل من نهاده اند آري ؟ . . . شايد نگاه هاي پر فريب خلق اين زمانه آري ؟ . . . شايد هم ازهر چه بود و نبودِ اين گنبد كبود خسته اي آري ؟ . . . آري ؟ . . . شايد هم از آدماني كه بي دليل دِل ميشكنند آري ؟ . . . شايد هم بخاطر دلهاي كه به دست زبان آدمها ميشكند آري ؟ . . . شايد از زبانهايي كه به بد باز ميشود آري ؟ . . . شايد از روشن دلاني كه آيينه دل آنها قفل بي سبب نخورده آري ؟ . . . شايد از زبان هايي كه مارك مصلحت خورده و از تولد تا هنوز كلامي بر نخواسته آري ؟ . . . شايد هم از برادراني كه فقط به هم عيدتان مبارك ميگويند آري ؟ . . . شايد از عيد هايي كه دگر بي رنگ اندوعزاداري هايي فقط كه با پيراهن سياه بر پا ميشود شايد از آناني كه در قفس زجه بي قراري و بي اختيار ميزنند آري . . . شايد از پر كساني كه از خود بي كسَ ترند آري ؟ . . . شايد از خود كساني از همه بي كس ترند آري ؟ . . . شايد از آنهايي كه با هستي شان مخالفت شده و به خاك رميده اند آري ؟ . . . هيچكدام از اين شايد ها دليل گريستن او نبود ولی ديگر من هم از گريستن او ميگريستم ميگريستم كه احساس كردم . . . آري صداي گريه او نميشنوم آري ديگر نمي گريست چشمهايش به چشمهايم به من گره خورده بود واي . . . واي . . . واي چه دنيايي بود . . . چه دنيايي بود چشم هايش . . . چشمهايش به من . . . گره خورده بود در آغوشش كشيدم و به اسم دوستت . . . به دوستت دارم در آغوشش كشيدم واي به دنياي . . . به دنياي بدون شايد رسيده بوديم ! بدون شايد . . . در دنياي بدون شايد با سماجت به او گفتم از چه ميگريستي ؟؟؟ با نگاهي تر گفت از. . . از . . . از . . . از شايد ها . . . . از شايدها . . . .ازشايد ها . . . .
يادم نمياد ولي ميدونم كه يه روز اومد دل خسته من رو برداشت تو يك گلدون گذاشت بعد خاكش كرد سنگ دلش رو كنار ريشه من گذاشت كه بدونه جاي خوبي باشه آخه ميگفت ميخواهم ريشه تو كج نشه ؛ هر روز به من آب ميداد و من اون رو بيشتر دوست ميداشتم منو از همه دور ميكرد كه نكن من بشكنم . آخه ميگفت اگه تو بشكني من هم ميشكنم.هر روز ريشه هاي من به دور سنگ دلش مي پيچيد ، مي پيچيد و مي پيچيد . . . . گلهاي شادي به من حسودي مي كردند . ولي وقتي نبود ديگه كارم اين بود كه سكوت به حرفهاي من گوش ميكرد من هم به حرفهاي سكوت. هر وقت ميومد آينه سكوت شكسته مي شد و سكوت ديگه حرفي نمي زد به حرفهاي ما گوش ميكرد و مي خنديد تو نگاهش يه چيز رو ديدم ولي باور نكردم ؛ آخه ميدوني چي مي گفت همي تا ميومد بگه اون برام شعر و قصه غصه هاش رو ميخوند تا يه روز اون نيومد ؛ سكوت برام همه چيز روگفت ؛ گفت كه چرا دير اومده گفت و گفت . . . . . وقتي اومد بهش گفتم چرا ديروز نيومدي به من آب بدي من پژمرده شدم كه جوابي نداد و به من آب داد و رفت، دلم گرفت و باهاش ديگه قهر كردم . ولي اون هر روز به من آب ميداد ؛ منو ميديد كه غمگينم ولي باهام حرفي نمي زد . يواش يواش حرفهاي سكوت باورم شد آره ديگه باورم شده بود . تا يك روز اون سنگ كه كنار ريشم بود رو نديدم ؛ آره . . . ريشم ديگه سست شده بود و من ديگه كج شده بودم ، به سختي بلند شدم و دنبالش گشتم ولي ميدوني اون رو تو يك گلدون ديگه ديدم . آره . . . اون داشت يك گل رو جاي من مي كاشت ولي آخه اون اول من رو كاشت بعد سنگش رو كنار من گذاشت ؛ حالا اونقدر اون رو دوست داره كه اول سنگش رو گذاشته بعد گل رو آه . . . به ساعت نگاه كن كه با صداي خود هيچ سكوتي را بر هم نميزند ولي به سنگيني كوه عمر ها را تلف ميكنه. به آسمان بنگر كه چه آبي دل نوازي دارد ولي غروبي دل تنگ داره . به زلال آب نگاه كن كه چگونه دل ها رو با تراوت ميكنه . به صداي آبشار گوش كن كه هنوز و هنوزسكوتي را سكوت نكرده و هر دم سكوتي را ميشكنه . به واژه مرگ بنگر كه روان ترين و خونسرد ترين واژه هاست. به نام سكوت سكوت كن و بنگر كه سنگين ترين واژه هاست . به گريه هاي هاي هاي گوش ده كه گوش را خراش ميدهد ولي دل را آرام . به آدمياني بنگر كه شكايت رنگين كمان را به بام عالم رسانده اند . به بي باكي روزگار نگاه كن كه چگونه به جلو ميرود و هر دم آدمياني را با خود ميبرد و مي آورد . آري . . . گوش كن به ناگفته ها ؛ آري . . . نگاه كن به ناديده ها ؛ آه . . . تو بنويس نوشته ها يي كه هنوز نقش نشده ، و قلمي از جنس مهرباني و دوستي به دست بگير و : سياهي دل و هر چه تاريكي هست باطل كن ؛ آري باطل كن و بر بوم دلها : نقشي از ستاره سهيل فرش كن تا دل ها را جلا دهي . كه فقط يك رنگين كمان بر كره خاكي باشد تا : ديگر من از بود و نبوداين دنيا شكايت نكنم ؛ شكايتي ازهر چه گفته ها ، ديده ها ، شنيده ها و هر چه به قلم نمي آيد. با نگاهي دلم دزديد و رفت بوسه اي بر دلم بخشيد و رفت گه گدايي با دلم خوبي مي كند گاهي هم نه بر دلم نارو ميكند هر نظر من به سويش ميروم آه... اما او ز سويم ميرود فكر من از ياد او غافل نشد چشم او از ياد من باطل نشد در خيالم چشم او را ميكشم با چه رنگي با چه رنگي ميكشم گاه با من بازي ميكند حرفهايم را خريداري ميكند حرفهايي از همه بود و نبود حرفهايي از روزگار از هم كبود با نگاهي در غروبي بي صدا با دلم كرد فريادها بي صدا صدايي در درونم بي صدا صدايي از ندايي بي هوا دلم از او گدايي ميكند دست را به سويش ياري ميكند دست من خيال ياري ميكند آه... با دلم انگار بازي ميكند نگاهش با دلم زنده سازي ميكند حرفهايش نشان بي خيالي ميكند باز دل هواي ياري ميكند قصه هايش را گدايي ميكند با ندايش خوب سرد گم شدم دست و پا بر هم گره خورده شدم چندي بود سلامم را خريداري نبود حرفهايم جوابي را نبود ليك ميدانم با من سر ياري نبود در دلش چشمهايم ديگر نبود آه...دلش با من سرد آمده صبر او ديگر به آخر آمده گر او ز سويم برود درو ديوار را به خاكستر كشم بام عالم را به خاكستر كشم بانگ عالم را خاموش ميكنم
اين غم نامه ها همانا حرفهاي دل بي باك من است ؛ و نه هذيان گويي هاي عصر جاهليت عمرم كه مي پنداري !!! نگذار در اين غم نامه ها : بگريزم از بود و نبود از هر چه راه كبود بگذار در اين غم نامه ها : احساساتم را چون فري در تاريخ بر قصانم و گاهي چشمها را برايش خيره بگذارم و به . . . بنگرم تو رفته اي من هنوز هستم تو خفته اي من هنوز بيدارم و هنوز زور زمان پيروز و بي باك است بر دل تاريخ مي تازد اما چه سود است ....؟ ديگر به عقب بر نميگردد ؛ چرا كه بافته هاي او در وجودم نقش زهر آگين شده و هر چه در چشمان من است به حيات تو در آمده...! ميگريم چرا كه دگر ؛ ناي بيداري شبانه و قلم در دست گرفتن و پاي ماندن ندارم واي ......... پايان هستي من فرياد آخرين را ميزند آه . . . دگر بايد رفت ...؟ باور نبون من تو را در آبي سرد نشانده و تن تو را سست كرده كه تا به حال چندي ست از نبودن من ... آه دگر بايد ساخت بايد سوخت بايد ماند بايد . . . . . .
بزن باران تا بشويي اندوه روزگاران را بزن تا براني از دلم ياد ياران را بزن تا كنم آشتي با دل رميده ام بزن تا دوست بدارم هستي يار را بزن تا فراموشم بشه اين تلخي يار را بزن تا پري شاني دل را آرام سازي بزن تا گريه ها را مژده وصال دهي بزن تا با بهاران طبيعت را زنده تر سازي بزن باران بشويي غبار حياط خانه ما را بزن باران بزن خيسم كن ترم كن بزن بزن تا فراموشم نشه هر كه بودم آنچه هستم بزن تا ياد ياران رميده به خاك سازي بزن تا كويرهاي كويري را سبزه زار سازي بزن تا خستگي جويها را از پس سنگها سخت روان سازي بزن تا دنياي خيالم خيس تر سازبزن تا مرغان آواي شادي سر دهند بزن تا ابرهاي تو مرا به خود ببرد و بنشينم با قلم خشكيده ام ياد باران رازنده تر سازم بزن باران . . . 
شما ای خاطرات کهنه و پوسیده و پیچیده و در هم ز من امشب چه میخواهید؟ من که می میرم به کنجی یک روز نمی خواهم ز مرگم کس خبر سازد نمی خواهم پدر بر هم زند چشمان بازم را نمیخواهم که مادر سختی جان کندنم ببیند هم اکنون نامه ای را که چندی پیش نوشته ام زیر لب می خوانم ای دوست اگر بر دست دلبر افتد از دل کشد آهی... اگر بر دست برادرم افتد اشکش فرو ریزد... اگر روزی رفیق مهربان آمد بگفتا: از فلانی کو؟ بگو در بستر ناکامی حسرت به سختی جان داد و در آخرین لحظات چنین می گفت: خدا حافظ رفیقانم...خدا حافظ رفیقانم... خدا حافظ رفیقانم
من نمی گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش
من نمی گويم مرا غم خوار باش
من نمی گويم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شيرين! شاد باش
دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما ياری نبود
قصه هايم را خريداری نبود
وای! رسم شهرتان بيداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود
از درو ديوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شوم تان
خسته از همدردی مسموم تان
اينهمه خنجر دل کس خون نشد
اين همه ليلی،کسی مجنون نشد
بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم! ديگر مسلمانی بس است
در ميان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده ی مردم شدم
بعد ازاين بابی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
نيستم از مردم خنجر بدست
بت پرستم، بت پرستم، بت پرست
بت پرستم،بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوشباورم گولم نزن 
يا مقلب القلوب و الابصاريا مدبر اليل و النهاريا محول الحول و الاحوالحول حالنا الي احسن الحال رنگ چشمانت را از زلال آسمان دزديده امرنگ گيسويت را از مداد شب بر چيده امرنگ قامتت را از كوه آموخته امكلامت را از صداي موج شنيده اممن تو را از ميان خلق بر چيده اماما . . . .ندانستم چه كردمندانستم چه كردم
| قالب : پيچك |
حرفهاي دلم
پرخشم و كينه ديوونه ها . . .
من زخمي من خسته من پاك
مينويسم آخرين حرف روخاك
كي مياد دست توي دستم بذاره ؟
تا بسازيم خونمونو دوباره ؟
كي مياد دست توي دستم بذاره ؟
سلام
ممنون كه به خوت زحمت دادي
و به ويرونه ها . . . . سر زدي
اميدوار هستم كه :
بتوني با نظر قشنكت اون رو بسازي
«««(( يك دنيا سپاس ))»»«
اگه دير ميام به كلبه قشنگت سر ميزنم
من رو ببخش ؛ باشه ؟ مرسي عزيزم
مدتي هست كه خيلي فكرم مشغوله
به خاطر همين همه چي رو از ياد بردم
حتي خودم رو ؛ ميدوني كه چي ميگم .
يعني از خودم بي خود شدم ،
ميدوني اگر كسي خودش رو گم كنه
چي ميشه ؟ ؟ ؟ . . . . .
ديوونه ؛ ديوونه ميشه . . . . .
يعني سكوت ، يعني نفرت از آدمها ،
يعني بي پروا شدن ، پرپر شدن
مرگ تدريجي فردا ها . . .
روز به روز بدتر ميشم ، ديوونه تر
اصلا انگار نه انگار يه زماني آدم بودم
نميدونم چرا ؟ ؟ ؟
با هر كي حرف ميزنم حال اونم ميگيرم
به خاطر همين به ويرونه ها رو آوردم
حالا من موندمو اين ويرونه ها . . .
پر خشم كينه ديوونه ها . . .
پشيمونم چرا خودم روشناختم
چرا . . . .
داشتيم زندگي خودمون رو ميكرديم
كه يه دفعه : . . . .
خيلي بد موقع رسيد ،
شايد هم نه ، به موقع رسيده
كاش مي شد بنويسم ، كاش . . .
ديگه دست و دلم :
براي هيچ كاري نميره ،
ديگه هيچ انگيزه اي ندارم
خيلي ها ، هيچ انگيزه اي ،
حتي زنده بودن ،
باورت ميشه ؟ ؟ ؟
ولي متاسفانه هنوز اميدوارم
ولي هيچ اميدي ندارم
به هر حال ممنون
كه تا ايجا با من بودي
گوشه از حرفهام رو شنيدي
دوست دارم ،
تا فردا ،
شايد فردا نباشم . . .
بدرود .
منوي سايت
آرشيو سايت
بهترين هايم
اختصاصي ويژه
طراح قالب
امكانات سايت
|
|